Update september: een stapel pannenkoeken

Godnondeju wat is het stil. Logisch ook wel: het is kwart over twee ‘s-nachts. Romijn ligt diep te slapen. Ik ben er zojuist maar uit gekropen want ‘s-nachts slapen kan ik sinds kort wel op mijn almaar dikker wordende buik schrijven. Ik heb me de afgelopen maanden, jaren, vaak af gevraagd: waar haal ik de tijd vandaan. ‘s-Nachts dus. Daar ligt nog allerlei tijd te wachten om efficiént benut te worden. Ideaal! De tijd overdag vliegt voorbij. Volgende week is het alweer twee jaar geleden dat Romijn zijn halsslagader besloot ons een herseninfarct aan te doen. Twee jaar lijkt een enorme poos, maar het is niets. Het is zo om. We zijn zeker verder gekomen: we leven niet meer in de huiskamer maar in een echt huis. We kunnen weer met elkaar praten omdat Romijn weer behoorlijk wat woorden terug heeft. En er zijn langzaam weer andere thema’s ons leven binnen gewandeld dan het duizend-maal-binnenste-buiten-gekeerde ‘her-sen-in-farct’. (zoals hoeveel rompertjes (zoveel?? Hoe krijg ik die allemaal bij elkaar!!), wat zijn hydrofiele luiers (hoe vouw je die één-handig?) en welke kleur krijgt de commode? (blauw/roze?? ;) )Maar we zijn ook nog lang niet zo ver als we zouden willen zijn. Romijn is eigenlijk nog steeds aan het landen en ik ben nog steeds bezig de brokstukken op te ruimen van de herseninfarct-bom die woest om zich heen geslingerd heeft. Via via krijgen we indirect wel eens voorzichtig te horen van deze of gene: “Goh, ja, crowdfunding… maar Nanna kan toch gewoon een baantje gaan zoeken?“Ja, dat zou ik kunnen doen. Dat betekend alleen wel dat ik Romijn achter moet laten. Naast het volledige huishouden, de verbouwing van ons huis, tot afgelopen november het runnen van ons theatergezelschap, het schrijven van een boek, het opstarten en voorlopig grotendeels draaien van de B&B, gaan mijn uren op aan het zorgen voor Romijn. Zeker en godzijdank kan hij zich zelf aankleden, wassen, voeden en van a naar b komen. Over dat soort zorg heb ik het niet. Ik zorg voornamelijk voor structuur. Voor dagindeling. Voor ‘wat eerst’ en ‘wat later’. Al hoewel er psychisch niets is aangetast is Romijn zoals gezegd ook nog steeds heel ver weg. Dingen die wij ‘normale’ mensen op een dag nu eenmaal moeten doen en dus gewoon doen zijn voor hem een onoverzichtelijke berg chaos. Vaak gaan we ’s-ochtends eerst samen zitten, met een stapel lijstjes en opschrijfboekjes om alles wat moet gebeuren netjes in mootjes te hakken en in roostertjes te fietsen. Daarbij zorgend dat er op een dag voldoende rust wordt ingepland. Want zonder middagdut komt Romijn de dag nog niet door. Maar het grootste geschenk van de crowdfunding (of te wel dat ik thuis kan zijn bij Romijn en niet bij het plaatselijke eetcafe de biertjes hoef rond te brengen) is nog wel dat hij kan revalideren. Doordat ik grotendeels ons dagelijks leven draaiende houd kan hij doorgaan met herstel. We zijn inmiddels overgestapt van het revalidatie ziekenhuis in Den Bosch naar het Radboud in Nijmegen. Daar hebben ze een gespecialiseerde looppoli. Vanaf half september krijgt hij twee maal per week weer opnieuw ‘looples’. Het is geweldig dat er nog steeds aan hem gewerkt wordt. Elk aanbod van revalidatieprogramma’s grijpen we aan. Maar voor anderhalf uur looptraining in Nijmegen is Romijn een dag kwijt. In de ochtend uren niet te veel doen want hij moet een uur heen rijden. Dan in het Radboud anderhalf uur op de loopband. Dan aldaar een uurtje slapen/uitrusten, want meteen in de auto terug is te veel. Dan terug rijden. En thuis behoorlijk uitgeput neerploffen. Dat is niet erg. Het is geweldig dat hij autonoom er heen kan. Dat hij traint en oefent. Maar twee keer per week looples betekend dus twee dagen oppelepop. En dan heeft hij nog de woensdagochtenden werken in een bakkerij (m.a.w. woensdag rest v.d. dag: oppelepop) Het paardrijden (goed voor zijn spasme, en plezier!) En de sportschool drie maal weeks. En de elektrotherapie voor zijn arm. O ja, en het überhaupt emotioneel verwerken dat de helft van dat lijf het eigenlijk niet doet. En o ja, Romijn is Romijn dus die bouwt en kookt en klust ook graag in alle uren die er niet meer over zijn. (En we hadden geloof ik ook een sociaal leven… nou ja… dus… )Dankzij de crowdfunding kunnen we dat 

 

allemaal doen. Romijn op revalidatie-strooptocht/hoe overleef ik mijn gehandicapte zelf.nl en ik de rest van ons ‘alles wat moet gebeuren’.Zonder crowdfunding zou ik veertig uur per week van huis zijn, zou Romijn zo goed en zo kwaad hier de boel draaiende moeten houden, zou er geen ruimte zijn voor een nieuwe revalidatie traject, zou er geen ruimte, tijd en energie zijn om Romijn nieuwe dromen en perspectief aan te reiken zoals het verwezenlijken van een B&B en zou ik voor zeker weten niet meer overeind staan. (Ik ben inmiddels heel wat mantelzorgers van Nah’ers* tegen gekomen die inderdaad thuis zijn komen te zitten met een burn-out/depressie.)De pech dat we samen, als onverzekerde zzp’ers, een bedrijf hadden dat ik helaas in mijn eentje niet overeind heb weten te houden doet me nog regelmatig verdriet. Ik mis het theater enorm. Mijn vak. Mijn passie. En als de ruimte en energie ook maar een beetje daar is ga ik eens kijken wat voor een fijne voorstelling ik maken kan. Met Romijn! In welke vorm dan ook!Maar ook al is de tijd deze twee jaar omgevlogen, zo ver zijn we nog lang niet. Brokstukken ruimen, coachen, managen en revalideren. Het is soms een beetje eentonig . Maar sinds een poosje komt er een nieuw geluid bij. Sprankelend en vol belofte: rompertjes en commodes… en in welke kleur?

Naast de alles-reddende crowdfunding is er nog een geweldigheid in ons bestaan gekomen: de ongelofelijke liefdevolle overweldigende hulp van naasten en vreemden! Het is verbluffend hoeveel mensen hier de afgelopen twee jaar in hun vrije tijd hebben staan klussen, ruimen, schuren, schilderen, afwassen, slopen en bouwen. Ook deze mensen hebben er, naast de donateurs, voor gezorgd dat Romijn en ik (wederom) langzaam weer geluk kunnen voelen. Blijdschap. Grote woorden, maar het is wel zo. Langzaamaan begint de zon weer te schijnen en dat is zo fantastisch fijn. Want bijna twee jaar geleden precies werd het van de ene op de andere seconde zo afschuwelijk onvoorstelbaar aardedonker. Romijn ligt nog steeds diep te slapen. Logisch ook wel: het is half vier ‘s-nachts. Zal ik nog proberen te slapen of een stapel pannenkoeken gaan bakken? Straks eerst maar eens met een kopje koffie en onze lijstjes en opschrijfboekjes de dag plannen. Ik denk dat ik voor mezelf ook maar een middagdut inrooster…Grote lieve groet, Nanna en Romijn P.s.: Onze nieuwe B&B is deze zomer met hulp van heel veel geweldige mensen gereed gekomen. Tot 30 oktober willen we volop gasten ontvangen en heerlijke ontbijtjes maken. Daarna gaan we met zwangerschapsverlof.

Vind je het leuk een keer te komen overnachten, dan kun je boeken via dit mailadres (mail@romijnconen.nl) of kijk op onze website www.voorromijn.nl

* NAH niet aangeboren hersenletsel.

Doneer via: NL20INGB0007072221 tnv Stichting voor Romijn 
Communiceer via mail@romijnconen.nl