Update oktober 2016; zoeven over de snelweg

3 oktober inmiddels alweer…

We hadden ons voorgenomen elke maand een update te schrijven. Maar de tijd haalt ons elke minuut in. Maf, maar niet meer werken omdat je herstellende bent betekend absoluut niet dat er dus ineens tijd is. De afgelopen maanden waren weer overvol met… tja, met wat eigenlijk?

Romijn heeft opnieuw zijn rijbewijs gehaald en rijdt nu weer (aangepast) auto. Onze actieradius is weer een stuk groter. Ik heb geen rijbewijs dus voor maanden was onze wereld zo groot als onze fietsen lang waren… Nu rijden we zomaar weer even naar hot of naar her… wat een luxe, zoeven over de wegen met je lief naast je!

Nu zijn traject bij het revalidatiecentrum is afgelopen hebben we zelf een programma opgesteld. Fysio, logo, sportschool en een hele rits thuisoefeningen. We zijn op een korte vakantie geweest. Ook met in totaal drie handen kunnen we een tent opzetten: in de regen zonder ruzie! Wat een luxe: camping-pasta, lek luchtbedje, struikelen over scheerlijnen en camping-obstipatie. Het kan weer! Het is weer mogelijk!

De aanbouw is inmiddels wind en water dicht. De muren zijn gestuct en de vloer gegoten. We pakken zelf de draad weer op met de bouw. Romijn heeft eenhandig de badkamervloer getegeld. Dagen en dagen werk, maar het is de mooiste vloer die je ooit gezien hebt.

En ik heb Feest herschreven. De voorstelling waarbij het vorig jaar na de eerste try-out allemaal mis ging. Romijn zijn rol moest flink worden ingesnoeid. Dat betekend eigenlijk het hele stuk weer herzien. En na het herschrijven weer opnieuw een repetitieperiode.

Maar afgelopen zaterdag was het dan zover. De eerste voorstelling van Feest. Tuurlijk voelt dat als een deja-vu. Heftig ook om het decor weer uit te pakken. Tuurlijk denk je constant: vorig jaar om deze tijd… en oef, hoe mooi het ook is om Romijn weer voor publiek te zien… ik zie ook als geen ander dat hij slechts een schim is van wat hij was als acteur. Dat is bijna letterlijk hartverscheurend. Maar hij staat er. En we proberen vaak maar te denken: waar een eerste stapje kan worden gezet kunnen er dus ook meerdere volgen. Stapje voor stapje voor stapje voor stapje…

13 maanden verder… 13 maanden lang zorg ik ‘mantel’. Mantelzorger… ik dacht dat het iets was voor gezellige dametjes van zeventig-plus. Ja, wist ik veel... Naast het verdriet, het zorgen voor je lief, alles draaiende houden. Alle taken op je nemen die normaal voor twee personen bestemd waren, betekend dat op de eerste plaats: voor jezelf zorgen. Want als de mantelzorger omvalt is er niets meer mogelijk. Dat hebben de lieve neuro-stroke zusters me vorig jaar me al direct ingepeperd. 

En ja, ik sta nog overeind. Alhoewel… Twee dagen voor de première vorige week heb ik mijn arm gebroken. Na afloop van de generale repetitie wilde ik even snel mijn spullen uit de kleedkamer halen. Ik nam alleen niet de deur naar de kleedkamer maar die ernaast: naar de kelder. En nog voor ik het lichtknopje had gevonden vloog ik twee-en-een-halve-meter over de kop de trap af.

En weer zat ik op de EHBO rondom de eerste voorstelling van Feest. Hoe krijgen we het voor elkaar. Gelukkig slechts een gebroken ellenboog.




Pootje in het gips. Het heeft wel iets hilarisch: ‘familie-eenhandig’. ’s-Ochtends samen aan tafel, worstelend om de boter op je boterham te krijgen. “Schat, moet ons bed al verschoont?“ Ach welnee, vast niet… We hebben een heuse strategie ontwikkelt om samen mijn veters te strikken en een staart in mijn haar te krijgen. Krijg ik toch zomaar een kijkje in de keuken van de een-handigen. We schaffen ons wel deze week een vaatwasser aan. Na een jaar boven in de badkamer te hebben afgewassen hou ik het nu voor gezien. Met een gipsarm vooroverbungelend in bad de vaat schrobben is vragen om nog meer moeilijkheden..

De première van Feest ging super. Romijn staat weer voor het publiek. Mijn werk zit er op. Ik begin voorzichtig maar ‘ns aan een lange winterse zomervakantie…

Wat een jaar is dit geweest. Niet te behappen, niet te bevroeden en niet te begrijpen. Waar staan we nu? Ik heb nog geen tijd gehad me dat af te vragen. Romijn vindt een soort draai in zijn nieuwe lijf. Maar in hoeverre gaat dat nog verbeteren? Dat lijf? De afasie is er nog gewoon. Nog steeds doet de arm en zeker de hand nauwelijks iets. En het been, dat sleept hij dapper met zich mee. Is dit de schade? Is dit het dan? Hoe het gaat zijn, vanaf nu af aan?

Wat is er nog over van ons oude leven? Samen een theatergezelschap?

Is dit nog wat we willen? Onder deze omstandigheden? Kan dat überhaupt nog? Zoveel is veranderd. Niets is meer hetzelfde. Romijn kan niet meer wat hij kon. Ik ben niet meer wie ik was. Alles is anders. Moeten we dan ook niet opnieuw te raden gaan bij ons zelf? Waar ligt onze kracht? En…wanneer staan we weer in onze kracht?

Zoveel vragen… waar is de tijd om antwoorden te vinden… Nouja… zolang we samen een tent op kunnen zetten in de regen is er liefde. En liefde is er. Liefde en leven. Wat een luxe. Echt.

Wat ik nog even gezegd wil hebben: jullie steun, en financiele steun is nog steeds een onbegrijpelijk geschenk. Ik durf zelfs in mijn stoutste nachtmerries er niet aan te denken waar we waren geweest zonder jullie bijdrage. Ik ben me er tegelijkertijd ook zo vaak van bewust dat er zoveel slachtoffers zijn van hersenletsel of een andere ingrijpende aandoening die niet die steun krijgen… En waarom wij dan wel...? Nouja… een gedachte die vaak door mijn hoofd spookt. Jullie bijdragen maakt dat we überhaupt bezig kunnen zijn met bouwen en herstel i.p.v. overleven.

Als de tijd daar is moet dit hele ellendige, intensieve, bijzondere, liefdevolle, pijnlijke en ook weer niet-unieke verhaal zijn weg vinden naar een voorstelling of een boek. Omdat we graag maken vanuit ons hart, maar ook omdat we alle hulp die ons nu geboden wordt weer willen doorgeven aan zij die het hard nodig hebben.

Tot zover de eenhandige-update. Heb je zin om naar ons Feest te komen kijken? De speellijst staat ook op onze facebookpagina: Theaterbedrijf Nanna Tieman.

Doneer via: NL20INGB0007072221 tnv Stichting voor Romijn 
Communiceer via mail@romijnconen.nl