Update november 2016; stappen achteruit

Ik ben al vier keer overnieuw begonnen aan deze update. Ik zou zo graag telkens iets positiefs schrijven. Zo van: kijk eens! Stapje voor stapje gaan we vooruit, en als het straks mei is zijn we helemaal op verhaal en kunnen we de draad weer oppakken.

Afgelopen weken hebben we helaas alleen maar stappen terug moeten zetten.

Begin oktober stond de voorstelling FEEST weer op de planken. Met hulp, met een klein rolletje voor Romijn, met mijn laatste krachten. Misschien niet een ideaal repetitie proces, misschien niet Romijn zijn droomrol, misschien niet zo handig om twee dagen voor de première mijn ellenboog te breken, maar we stonden er.

Na die eerste voorstelling hebben we er nog vier gespeeld in den landen. En tot mijn grote schrik viel de voorstelling helemaal verkeerd. Veel boos publiek. Onbeschofte mailtjes naar mij persoonlijk, van wildvreemden die zich bekocht voelden. Romijn die niet geheel opgewassen blijkt tegen het toeren. En de overige drie acteurs die verzuipen in de voorstelling omdat ze veel te veel hooi op hun vork hebben.

Annuleren van een toer doe je niet zomaar. Maar het liep dusdanig uit de klauwen dat we na vijf voorstellingen hebben besloten te stoppen. Uiteraard is dat een enorme knauw. Zowel emotioneel als zeker ook financieel. Maar met een niet-gelukte-voorstelling avond aan avond mensen teleur te moeten stellen is een veel slechter plan.

Romijn en ik hebben besloten voorlopig te stoppen met theater. Het gaat (nu) niet. We hebben allebei de kracht niet om te maken wat we ooit maakten. Om de kwaliteit te leveren die we ooit leverden. Dat is goed zuur, en vooral ook doodeng…

Want wat nu? Over een paar maanden loopt de crowdfunding af. We hadden gehoopt dat we dan langzamerhand alweer de werkende draad zouden kunnen oppakken. Maar dat is naïef geweest.

Dit hele gebeuren kost zo ontzettend veel tijd. Natuurlijk is Romijn ‘beter’ dan net na het infarct. Maar aan de andere kant is hij ook in weinig meer wie hij was. We proberen almaar het oude leven weer op te pakken. Maar we moeten nu echt eens tot ons door laten dringen dat het gewoon niet meer kan. Dat we opnieuw moeten beginnen, in plaats van terug te grijpen. Alles moet opnieuw worden uitgevonden. Romijn zal opnieuw moeten verzinnen ’wat ie later worden wil als ie groot is’.

Ik moet bekijken hoe ik tot die tijd kostwinner kan zijn met iets anders dan ons gezamenlijke theatergezelschap. Ons theatergezelschap konden we alleen hebben omdat we, vaak voor bijna niets, 80- urige werkweken draaiden. Nu de enorme paardenkracht van Romijn is weggevallen zie ik niet hoe ik hetzelfde kan doen zonder hem. En daarbij: ik heb sowieso op tal van vlakken ‘dat wat Romijn normaal deed’ moeten overnemen. Veel van de bergen die hij verzette komen nu bovenop mijn bergen...

Exit theater dus. Voorlopig… Wat is loslaten moeilijk… Het zal best hoor, van: “Waar een deur dicht gaat, gaat iets anders open…” Maar dit voelt zo onveilig…

Ik ben serieus begonnen met het schrijven van een boek over deze hele episode in ons leven. Het is fijn om nu de tijd te hebben om me daar volledig op te kunnen richten. Maar ik voel ook de druk van: schrijf een bestseller… Ik ben dus bezig met het schrijven van een heeeeeel goed boek… Zo!

En Romijn? … Die likt zijn wonden. Went aan het besef dat hij voorlopig niet meer zal kunnen acteren. Probeert te wennen aan al zijn handicaps en krijgt er, twee weken geleden, gratis en voor niets, zomaar nog eentje erbij.

 

Ik was er niet. Ik was in de stad bij de schrijfcursus die ik ben gaan volgen om een stok achter de deur te hebben. Voor die bestseller… Toen ik terugging stond mijn moeder ongewoon vaak op mijn voicemail. Dan ben ik meteen in zeven staten, zeg maar. Ik durf haar niet terug te bellen. “Eerst thuis zien te komen, dan dealen met wereldoorlog drie.” Meteen weer een gat in mijn hele hebben en houden. Net als in dat eerste weekend.

Toen ik thuis kwam was er niemand. Alle deuren waren dicht. De honden waren wel thuis en die hadden binnen de boel al afgebroken. Vuilnisbak plus inhoud over de hele vloer versnipperd. Zie je wel, dit is mis. Mijn moeder belt weer. Nu neem ik op. “Niet schrikken maar we zijn in het ziekenhuis op de EHBO. Romijn is niet lekker geworden. Ik kom je zo wel halen”. Onhandig als je geen rijbewijs hebt op zo’n moment. Maar gelukkig wel veel lieve dorpsgenoten. Ik bel Iris. “Kan jij me NU naar het ziekenhuis brengen?” Tuurlijk kan ze dat. Met wel 140 km per uur.

Romijn ligt op kamertje 4. Weer helemaal de weg kwijt. Maar wel ‘bij’. Een arts onderzoekt hem op uitval. M.a.w. dat iets het niet meer doet. Een been of een hand of spraak etc. Hij ligt weer aan dezelfde slangen en toeters en bliepapparaten. Ik moet me letterlijk vasthouden aan de rekken van zijn bed om niet onderuit te gaan. Ik kan alleen maar denken: “Dit mag niet. Dit mag niet gebeuren! Dit is waar je altijd bang voor bent maar wat dan godzijdank nooit gebeurd! Zo en niet anders!”

‘Gelukkig’ heb ik inmiddels wat ervaring met infarcten en ik zie eigenlijk zelf vrij snel al dat dit waarschijnlijk geen tweede is. Maar desalniettemin is het weer een middag van de ene scan naar het andere onderzoek. Uiteindelijk wordt gedacht aan een heerlijke, simpele, huis-tuin-en-keuken hersenschudding of, en dat is minder, epilepsie.

Na een aantal dagen opnamen en nieuwe testen blijkt helaas dat laatste. Romijn heeft als gevolg van zijn hersenletsel nu ook nog epilepsie. Wat dat allemaal precies betekend weten we nog niet. Het is weer een nieuw en onbekend hoofdstuk voor ons.

Als hij naar een paar dagen weer naar huis mag en we de uitslag krijgen, sjees ik meteen naar de apotheek voor de anti-epileptica. Pillen met weer een boekwerk aan bijwerkingen (waaronder depressie, maar ook epileptische aanvallen…. Goh tjee. Merkwaardig…)

Romijn is een kleine week uitgeput en slaapt zowat de hele dag. Daar ga ik weer met kopjes thee en kippensoep. Ik heb geen idee hoe we ons hier nu weer toe moeten verhouden. De eerste paar dagen laat ik hem geen moment alleen en ben elke keer bang dat als ik bv van de wc afkom, ik hem stuipend en kwijlend ergens in huis op de vloer vind.

Inmiddels zijn we ruim twee weken verder, en durf ik in ieder geval weer weg. Eventjes. Er staan afspraken met epilepsie-consulenten en neurologen in de agenda. Er staat ook een rode Volvo voor de deur waar hij in ieder geval zes maanden niet in mag rijden.

Er staat ons zeker een hoop te wachten.

Liever had ik geschreven over alle geweldige stappen vooruit. Veel liever. Maar die zijn er nu even niet.

Of misschien een klein stapje… ik heb een vaatwasser gekregen voor mijn verjaardag! En dat scheelt! Wat een zaligheid. Na 14 maanden afwassen boven in bad, wordt het voor mij gedaan!

Wederom en nog steeds een grote lieve groet,

Romijn en Nanna

Doneer via: NL20INGB0007072221 tnv Stichting voor Romijn 
Communiceer via mail@romijnconen.nl