Update april 2017; een bericht van Romijn zelf


Het is april. De vogels fluiten. De bomen staan in de bloesems en de bijen vliegen af en aan… Deze keer krijgen jullie een update van mijzelf. Nanna heeft, keer op keer, haar uiterste best gedaan om de laatste nieuwtjes en feitjes te berichten. Mooie updates waren dat! Nu, terwijl onze inkomsten via de crowdfunding die door mijn broer is gedaan bijna op zijn eind loopt, voel ik dat ik mijn stem ook weer eens moet laten klinken. Nog niet volmondig en zonder fouten, maar duidelijk wel een geluid van mij zelf! Het landen duurt lang. Veel langer dan verwacht.

De eerste maanden was ik in een ver heelal. Nauwelijks van iets of iemand bewust. Nu pas krijg ik zo af en toe een glimp van de realiteit, de dagelijkse wereld! Ik ben een ander mens geworden. Vooral sinds het moment dat ik met de spasme-remmers ben gestopt, nu 6 weken geleden, heb ik weer wat met ‘Romijn’. Ik voel veel meer ongefilterd de emoties die horen bij een herseninfarct… Ik ben in elk geval veel opener en weer meer een mens van emoties, gevoelens, plezier en verdriet… Dat heeft positieve kanten. Zo ben ik weer veel meer een mens dat kan lachen, ik maak soms ook weer kleine grapjes. Mijn stem is weer een stuk verbeterd! Hij lijkt steeds meer op mijn ‘oude’ stem, en ik wist nog onlangs mijn Nanna te verrassen met een fluitpartijtje. (Ook mijn ‘fluittalent’ komt beetje bij beetje terug.)
Maar er zijn ook ‘negatieve’ kanten! Ik ben vaker verdrietig. Om het uitblijven van mijn rechterkant. Mijn been gaat nog wel (het Radboud heeft stevig uitgepakt met een brace die mijn voet stimuleert en dwingt tot ‘beter’ lopen), maar mijn rechterarm is tot niks te bewegen! En dan heb ik het nog niet over mijn emotionele kant gehad! Ik kan, als een echt mens, soms echt bij de pakken neerzitten, en ben vaak stevig geroerd… Een herseninfarct is zo groot, en zo gemeen! Alles wat vroeger een vanzelfsprekendheid was is nu niet meer te realiseren…
Of slechts met hulp van vrienden en bekenden! Natuurlijk is dat fijn, maar tegelijkertijd ook zo jammer… De ‘oude Romijn’ komt slecht deels terug, en zal voor de rest van mijn leven andere mensen nodig hebben… Zonder de hulp van anderen ben ik (voorlopig?) helemaal niets… We proberen, sinds de een maand (of wat) weer langzaamaan om onze draad op te pakken. Met handicaps, met een half-af huis, en geen werk in het vooruitzicht. Maar met nieuwe plannen! Acteren is er voorlopig niet bij… Regisseren ook niet… Maar er zijn dingen die al wel kunnen. Als de tijd ervoor rijp is!

We willen een B&B starten bijvoorbeeld! In april gaan we beginnen met de aanpak van ons voorhuis. De hele zolder is dan de plek die gerenoveerd gaat worden. Met een groep van donateurs en buren en vrienden steken we de handen uit de mouwen. Nu ja, ik kijk toe vooral toe en probeer met vriendelijke toon de juiste dingen te bewegen! De oude muren, de sterk verouderde badkamer, het lage plafond, alles gaat er uit tot er niets anders staat dan een lege zolder met potentie! Het geld voor de opbouw van die zolder komt van Markplaats en van ons geld van ons huwelijk, bijna 2 jaar geleden. En van de verkoop van de theaterspullen van ‘Drift’, ‘Vader’ en ‘Feest’ en spullen van mij en Nanna die we niet meer nodig hebben: Nanna heeft dat de afgelopen maanden verkocht op Marktplaats. En zo gaan we weer bouwen aan onze toekomst! We hopen dat we komende juni met Pinksteren de eerste gasten kunnen ontvangen in ons nieuwe B&B. Als je wilt kun ook jij vanaf half juni een overnachting reserveren!
Dan is er nog Nanna’s huisje in Schiedam, een lief huisje op de eerste en tweede verdieping, waar Nanna een tijdje gewoond heeft. We hebben vrienden gevraagd om het pandje af te maken. Dat betekent nogal wat. De tweede verdieping is in aanzicht wel wat het moest worden, maar daar dan is ook alles mee gezegd! We hebben helemaal geen ‘eigen’ geld. Dus hebben we een lening afgesloten om het pandje te voltooien. Verkopen brengt geen geld op. Dus moeten we het verhuren. We verwachten dat het begin september klaar is. En dan hopen we op een ‘expat’ die het voor minimaal twee jaren wil huren! En zelf moet ik ook klein beginnen…





In april ga ik een halve dag per week werken in de bakkerij van Hutten Catering in Veghel. In mei wordt het hopelijk een hele dag per week als de ‘job’ me enigszins kan bevallen… Want geld levert het niet op. Hooguit een vergoeding voor het reizen. Het is in ieder geval weer een eerste tree op een ‘werkvloer’. En houd ik me staande, dan gaat er weer een wereld(je) voor me open! Mogelijk dat ik op termijn een rol zou kunnen spelen bij Hutten, maar dan betaald! Ook Nanna moet van ver komen. Nu heeft ze de verbouwing van de twee huizen onder haar regie, en probeert ze dat die bijtijds gereed zijn. Alle taken die we vroeger samen deden liggen nu grotendeels nog allemaal op haar bord. En waar ik langzaam weer wat meer energie krijg , zie ik bij haar dat het zorgen voor mij en het zorgen om ons haar langzaam uitputten… En dan moet ze ook nog, als ze even niks hoeft te regelen, verder met het script dat ooit een boek gaat worden. Met mijzelf en Nanna in de hoofdrol. Maar dan zal er eerst flink aan verder geschreven moeten worden…

Nanna hoopt dat haar boek, als ze de juiste redacteur gevonden heeft (eentje met een grote naam heeft al interesse getoond!) in mei van het volgende jaar op de markt komt! Als laatste kreeg ik paardrijlessen via het Edwin van de Sar Foundation. In maart ben ik met Nanna naar manege de Binckhorst in Rosmalen geweest. Nanna heeft al ruim een jaar contact met Maurice Brederode, de directeur van het Edwin van de Sar Foundation. (Een fonds dat Edwin en Annemarie hebben opgezet om NAH-patienten, zoals Annemarie, de vrouw van Edwin, weer een beetje de goede weg te wijzen). Ik ben een bofkont . Ze hebben daar een paard, een Haflinger, waarop ik de komende twee jaar mag rijden.

Met hulp van het ‘van de Sar Foundation’ kan ik vanaf oktober - november ook dingen gaan doen voor andere NAH-patienten. Als ambassadeur van de Foundation. Maar zo ver zijn we nog niet…. En op korte termijn hebben we een groot probleem. De crowdfunding zorgt in ieder geval nog in april, mei en een deeltje juni wat inkomen. Maar dan is het geld op. Hoe geweldig het ook was, de afgelopen 1 ½ jaar, we zijn er nog niet. Ik ben pas net, sinds ik stopte met mijn spasme-remmer Bacloven, mijn blik naar buiten aan het richten. Spreek langzaamaan de mensen die ik nodig heb bij deze volgende stap. En zit ondertussen nog midden in de revalidatie… Om nog maar te zwijgen wat het betekent om gehandicapt te zijn en te blijven… En ook Nanna heeft haar handen, tijd en energie nog volop nodig om alles op tijd voor elkaar te krijgen, de komende maanden, om in ieder geval de B&B en het huisje in Schiedam af te krijgen voor verhuur.

Mag ik om de eindstreep te halen aan jou vragen je donatie nog wat langer, liefst (maximaal) 12 maanden aan te houden? Of als je eenmalig een bedrag heb gestort: zou ik je dan nog eens mogen vragen een donatie te doen? Of als je voor het eerst kennis neemt van ons verhaal, kun je ons dan steunen met een bijdrage? Alleen dan kan ik, kunnen wij, weer met ons gezicht naar de toekomst kijken, en proberen (met alles wat we geleerd en geleden hebben) ook andere mensen te helpen. Als ambassadeur, als ervaringsdeskundige, als acteur met een handicap, als mantelzorger, als regisseuse, als schrijfster, en wat we allemaal nog niet weten maar wel kunnen! Mogen we (nog) een donatie vragen?

Mail ons op mail@romijnconen.nl of bel ons op 06-51537790 (telefoon van Romijn) Bijdragen kunnen gestort worden op bankrekeningnummer: NL20 INGB 0007 0722 21 t.n.v.: ‘Stichting Voor Romijn’. (voor buitenlandse donaties: BIG: INGBNL2A)

Een grote lieve groet,
Romijn en Nanna

Doneer via: NL20INGB0007072221 tnv Stichting voor Romijn 
Communiceer via mail@romijnconen.nl