Update april 2016; zeven maanden verder

Zeven maanden na de dag dat ons leven binnen enkele seconden rigoureus veranderen. Vanaf het ene op het andere ogenblik sloten we ons oude leven af en kregen we zomaar een nieuw leven cadeau. Vandaag gaat Romijn paardrijden. Iets wat hij voor het herseninfarct graag deed. Hij is gespannener dan hij wil laten merken. Maar ik ken hem als mijn broekzak en zie heus wel hoe zenuwachtig hij is. We hebben een manege om de hoek die gespecialiseerd is in aangepast paardrijden. Indien nodig wordt Romijn met een takel letterlijk weer in het zadel gehesen.

Op de manege staat een benedenmaatse fjordenpony voor hem klaar. Romijn droomt al jaren van een grote statige Fries maar hier zal hij het voorlopig even mee moeten doen. Aangezien hij trap kan lopen, Romijn, niet de pony, mag hij dat proberen. Een heuse halve trap wordt aan de pony geschoven en voor ik het weet zit hij er op. Omdat hij rechts nog steeds behoorlijk verlamd is wordt hij stevig met klittenband blokken in het zadel geklit. En daar gaat ie. Hij zit keurig rechtop en stapt de bak rond. Waar hij zeven maanden geleden niet zelfstandig op de rand van het ziekenhuisbed kon zitten zit hij nu evenwichtig in het zadel. Dit is wel een moment. Dit is weer een moment van het leven beetje bij beetje terug pakken. Terug pakken van wat ooit zo vanzelfsprekend van hem was. De instructrice drukt hem op het hart dat hij moet stoppen als het genoeg is maar dan kent zij Romijn nog niet en al snel draaft hij kleine stukjes zelfstandig door de bak. Romijn glundert. De levenslust danst van zijn gezicht af. Check! Paardrijden kan weer op het menu! Volgende week maandag weer. Hij kan niet wachten.

Dit kan weer op de steeds groter wordende lijst van ‘ wat ik weer kan’ . In het rijtje bij bijvoorbeeld fietsen op een driewieler. Boodschappen doen bij de jumbo. Zagen met de afkortzaag. Voorlezen uit Roald Dahl. Eenhandig rozen snoeien of kapucijners poten. Chinees halen in het dorp en baantjes zwemmen zonder zwembandjes aan het rechter been. Binnen enkele seconden die bewuste vierde september stortte ons leven in.

Alles wat we in de jaren zo zorgvuldig en vol enthousiasme hadden opgebouwd veranderden in verschillende bergen met puin. Een berg puin met een bordje erbij ‘praten’. Een berg puin met een bordje erbij ‘ bewegen’. Een berg puin met een bordje ‘energie’. Maar ook hopen puin met ‘Theatergezelschap’, ‘Autorijden’ en ,‘Carrière’ bijvoorbeeld. En letterlijk een berg puin, een kuub of 60’ met een bordje ‘ex-huis.’ Want direct na het ongeluk was het duidelijk dat Romijn blijvend gehandicapt zou zijn. En dat wonen in het nog door ons zelf te verbouwen huis niet meer mogelijk was. De afgelopen maanden zoeken we tussen al die bergen puin naar nog bruikbare spullen, zaken, dingen. Wat kan weg? Wat blijft onvindbaar? En wat kunnen we weer gebruiken?

Als een klein kind moest Romijn weer alles opnieuw leren. Dat wel met de energie van een oude man van 96. Meteen na deze enorme ineenstorting van werkelijk alles zijn we direct weer aan de wederopbouw begonnen. Want dat doe je. Je kan niet anders. Maar al vrij direct bleken naast al die bergen puin ook hulptroepen klaar te staan. Uit de meest onverwachte hoeken. Een tas met eten aan de voordeur met een lief kaartje als je doodmoe voor de zoveelste dag uit het ziekenhuis komt. De eerste weken elke dag wel vier bossen bloemen voor Romijn (zoveel dat zijn kamergenoot een pollen allergie er aan over hield; exit kamergenoot. Niet de bloemen natuurlijk!) Onvoorstelbaar veel kaartjes en berichtjes.

 

Mijn net gepensioneerde vader die zijn oude beroep van timmerman weer van stal haalt om hier de volledige bouw te leiden. Theatercollega’s die om niet zorgen dat deze lente onze geplande tournee van Vader toch op reis kan, wellis waar niet met Romijn maar ons publiek hoeven we gelukkig niet teleur te stellen. En als Romijn straks misschien weer zal kunnen acteren is het van het grootste belang dat ons Theaterbedrijf fier overeind staat. Vrienden, familie, relaties die komen poetsen, koken, slopen, sjouwen, strijken, wassen. En niet te vergeten een ongelofelijke crowdfunding! Romijn en ik waren allebei onverzekerde zzp’ers en de berg puin die dat had opgeleverd zonder jullie hulp…

Deze financiële steun zorgt er voor dat we in ons eigen tempo kunnen bouwen. Aan het huis maar vooral aan het nieuwe leven dat ineens het onze blijkt te zijn. Alles kost ons tijd. Zo ontzettend veel tijd. Even snel of even vlug staat niet meer in ons woordenboek. De eerste weken, maanden bestond er nauwelijks een buitenwereld. We waren volledig gefocust op overleven. Op beginnetjes zoeken. Nu breekt de lente aan. We kunnen weer naar buiten. In de zon zitten. Of kleine klusjes doen in de tuin. Langzaam lukt het ons weer om ons heen te kijken. Nog steeds ligt de focus op het revalideren. Maar we maken voorzichtig ook weer plannen. Voor straks. Voor morgen. Voor volgende week. We durven voorzichtig weer te wensen en te dromen. Op te stijgen, stevig in het zadel te zitten en voorzichtig een paar passen weg te rijden. In een onvoorstelbaar langzaam tempo. Dat wel. Maar gedragen en gesteund door zo ongelofelijk veel lieve mensen. Dat raakt ons diep.

Dank jullie wel. We krijgen veel vragen over bezoek. Natuurlijk zouden we iedereen willen zien en persoonlijk bedanken. Maar dat is voorlopig nog veel te uitputtend. Met Romijn zijn energie gaat het stapje bij beetje beter maar door zijn afasie is voor hem een gesprek van een kwartier gelijk aan een uur praten voor een ander. Een uurtje langskomen is voor Romijn dus vier uur ‘aan de bak’. Nog steeds gaat hij vooruit in de revalidatie en de energie die hij heeft moet uiteraard daarvoor benut worden. We vinden het toch belangrijk om iets te laten horen. Zodat de buitenwereld niet heel ver van ons verwijderd raakt. Maar het is lastig om er woorden voor te vinden. Of in ieder geval een tijd en energie rovende klus. We willen in ieder geval ons best doen via deze weg af en toe wat te laten horen!

Lieve groeten voor nu en geniet van de lente!

Romijn en Nanna.

Doneer via: NL20INGB0007072221 tnv Stichting voor Romijn 
Communiceer via mail@romijnconen.nl