Update april 2018
Mijn laatste update!  

Mijn lieve mensen! Terwijl ik zit te vlassen over mijn stukje tekst, dat binnen enkele uren bij jullie op de computer te lezen valt, kijk ik naar buiten en valt het mij op hoe het voorjaar tevoorschijn komt, nee, schiet! De kersenbloesem en de magnolia zijn al uitgebloeid en nu staan de appeltjes vol in bloei en worden we links en rechts ingehaald door de frisse groene blaadjes! Ineens is de natuur los en zie ik dat alle mensen uit hun deuren komen om het op een of andere manier mee te maken! Ook wij zijn uiteindelijk maar wezens die maar wat graag naar buiten keren na een lange koude wintertijd!En wat is er veel gebeurd! Nog weet ik vagelijk hoe mijn kapotte lijf het ziekenhuis werd binnengedragen, en werd er naarstig gezocht naar wat er nog allemaal gered kon worden… Zou ik nog kunnen praten? En wat als dat niet meer lukt… Zou ik nog kunnen lopen, nog kunnen gaan… ? En wat als dat niet meer werkt? Nu, na meer dat 2,5 jaar revalidatie, kan ik zeggen dat ik gehavend ben, maar ook dat ik mijn leven kan voortzetten! En hoe!Waar 2017 het jaar was waar ik constant het gevoel had te worden teruggefloten, door vooral mijn beperkingen en het gemis wat ik allemaal kwijt ben: nu kijkt mij een compleet ander leven toe! Nu kijk ik naar mijn lieve zoontje dat sinds 15 december 2017 ons leven vult! Met liefde, met levenslust, met kracht! Zo mooi om te zien hoe sterk zo’n wezentje er bij wil zijn! Nanna en ik zien dit wondertje, ons Daantje, als een bron van hoop, van kracht. 2,5 jaar waren we aan het opkrabbelen, ons afvragend of het ooit nog een vanzelfsprekend mooi leven kon zijn… En nu, met Daantje erbij, lijkt er iets van vanzelfsprekendheid terug zijn. Dit is ons leven! Met nieuwe dromen, nieuwe kracht, maar ook met een nieuw leven: Daantje! Langs zijn kleine oogjes kijken wij, opnieuw, naar de levenslust en de passie van de natuur! En dat wij daar een deel van uitmaken!En 2018 leverde mij ook echt werk op! De nieuwe Cultuurverbinder in Boxtel! Een onafhankelijke taak van een manke maar moedige man, die de cultuur onder de mensen probeert te krijgen! Ik heb er nu drie weken op zitten… en behalve dat ik ontzettend veel zenuwen voelde bij 



de eerste gesprekken, en regelmatig stotterend mijn eerste zinnen maakte, voelt het toch ook alsof het nooit anders ging! Hoe mooi toch! Ik ben een werkend man, met ongelofelijk veel geluk dat ik uitgerekend dit mag doen! Zoekend naar alle vormen van cultuur in een wereld die ik zelf mag uitvinden! Fantastisch!

En aan de andere kant is er het verdriet… Een leven met handicaps waarmee je moet leren leven…… Leven met beperkingen! Je ziet het niet aan mijn gezicht: maar vaak denk ik terug aan de tijd dat alles nog normaal was… Die tijd is voorbij! En het risico dat mensen je niet voor vol nemen omdat je niet alles zegt wat je denkt… Omdat zij geen weet hebben van je innerlijke wereld… Soms geef ik een klein inkijkje in wat er allemaal van binnen afspeelt: mijn diepste gedachtes, mijn grootste pijnen… Maar dat is zelden… zelden aan de oppervlakte… Ik ben hard op weg om die weg ook te delen. Niet alleen met Nanna, maar ook met familie, met vrienden en kennissen… Dat is nog een flinke weg te gaan maar met een goeie dosis optimisme zal ik uiteindelijk ook dit behalen. En dat is een groot goed! “Hij die open leek, opent zich nu echt!“ En nu… De crowdfunding komt langzaamaan aan zijn eind. Maar wat was dat een leeflijn die ons uit het donkere mistige niets naar buiten begeleidde. Jullie zijn getuige van twee mensen die – dank zij jullie steun – er uit aan het klimmen zijn… Het was fantastisch om te merken dat er mensen zijn als jullie die, jaar in jaar uit, je hulp aanbieden! Grote en kleine giften: ze bleven maar komen. Grote en kleine daden: zonder deze hulp waren we lang niet zo zeker van ons bestaan… Zoveel hulp, zowel financieel als in daden: jullie hebben laten zien wat echte mensenliefde uitmaakt! We buigen diep en lang voor zoveel hulp, zoveel liefde, uit vermoede en onvermoede kanten! We danken jullie zeer! Vanuit het diepst van ons hart!

Een grote groet,
Romijn en Nanna

Update september 2017
een stapel pannenkoeken

Godnondeju wat is het stil. Logisch ook wel: het is kwart over twee ‘s-nachts. Romijn ligt diep te slapen. Ik ben er zojuist maar uit gekropen want ‘s-nachts slapen kan ik sinds kort wel op mijn almaar dikker wordende buik schrijven. Ik heb me de afgelopen maanden, jaren, vaak af gevraagd: waar haal ik de tijd vandaan. ‘s-Nachts dus. Daar ligt nog allerlei tijd te wachten om efficiént benut te worden. Ideaal!



De tijd overdag vliegt voorbij. Volgende week is het alweer twee jaar geleden dat Romijn zijn halsslagader besloot ons een herseninfarct aan te doen. Twee jaar lijkt een enorme poos, maar het is niets. Het is zo om. We zijn zeker verder gekomen: we leven niet meer in de huiskamer maar in een echt huis. We kunnen weer met elkaar praten omdat Romijn weer behoorlijk wat woorden terug heeft.



En er zijn langzaam weer andere thema’s ons leven binnen gewandeld dan het duizend-maal-binnenste-buiten-gekeerde ‘her-sen-in-farct’. (zoals hoeveel rompertjes (zoveel?? Hoe krijg ik die allemaal bij elkaar!!), wat zijn hydrofiele luiers (hoe vouw je die één-handig?) en welke kleur krijgt de commode? (blauw/roze?? ;) ) Maar we zijn ook nog lang niet zo ver als we zouden willen zijn. lees meer

Update juli 2017;
er is hoop

Het is gek hoe de dingen lopen! Het ene moment ben je nog vol aan het revalideren (en doe je weinig meer dan dat), en het volgende moment sta je weer - wankel en wel – de dingen te ‘regelen’. Ik ga vooruit, langzaam, maar gestaag.

Er is hoop dat Nanna en ik op afzienbare termijn weer zelf richting kunnen geven aan ons leven. We werken hard aan hoe we – hopelijk – over een jaar weer over voldoende inkomen kunnen beschikken.

In Schiedam waar een nog onverkoopbaar huisje staat van Nanna, wordt hard gewerkt aan het opknappen ervan voor verhuur aan expats, we hebben afspraken met een bureau dat die verhuur voor ons gaat regelen.

In het buitengebied van Berlicum, waar we nu nog wat houtje-touwtje wonen, zijn we bezig om in dat huis zelf een woon- en werkplek te realiseren en ook om daar een bescheiden B&B op te tuigen. lees meer 

Update april 2017;
een bericht van Romijn zelf

Het is april. De vogels fluiten. De bomen staan in de bloesems en de bijen vliegen af en aan… Deze keer krijgen jullie een update van mijzelf. Nanna heeft, keer op keer, haar uiterste best gedaan om de laatste nieuwtjes en feitjes te berichten. Mooie updates waren dat! Nu, terwijl onze inkomsten via de crowdfunding die door mijn broer is gedaan bijna op zijn eind loopt, voel ik dat ik mijn stem ook weer eens moet laten klinken. Nog niet volmondig en zonder fouten, maar duidelijk wel een geluid van mij zelf! Het landen duurt lang. Veel langer dan verwacht. lees meer

Update november 2016;
stappen achteruit

Ik ben al vier keer overnieuw begonnen aan deze update. Ik zou zo graag telkens iets positiefs schrijven. Zo van: kijk eens! Stapje voor stapje gaan we vooruit, en als het straks mei is zijn we helemaal op verhaal en kunnen we de draad weer oppakken. Afgelopen weken hebben we helaas alleen maar stappen terug moeten zetten. Begin oktober stond de voorstelling FEEST weer op de planken. Met hulp, met een klein rolletje voor Romijn, met mijn laatste krachten. Misschien niet een ideaal repetitie proces, misschien niet Romijn zijn droomrol, misschien niet zo handig om twee dagen voor de première mijn ellenboog te breken, maar we stonden er.
lees meer

Update oktober 2016;
zoeven over de snelweg

We hadden ons voorgenomen elke maand een update te schrijven. Maar de tijd haalt ons elke minuut in. Maf, maar niet meer werken omdat je herstellende bent betekend absoluut niet dat er dus ineens tijd is. De afgelopen maanden waren weer overvol met… tja, met wat eigenlijk?
Romijn heeft opnieuw zijn rijbewijs gehaald en rijdt nu weer (aangepast) auto. Onze actieradius is weer een stuk groter. Ik heb geen rijbewijs dus voor maanden was onze wereld zo groot als onze fietsen lang waren… Nu rijden we zomaar weer even naar hot of naar her… wat een luxe, zoeven over de wegen met je lief naast je! lees meer

Update mei 2016;
hartverwarmende reacties

Dank voor de vele reacties op onze update van april. Hartverwarmend, moedgevend en bijzonder om ook andere verhalen te lezen van slachtoffers en mantelzorgers.

We merken ook dat er veel vragen zijn. Wat heeft Romijn nu precies? Wat is de schade? Wat is de prognose? Wat is er gebeurd? Vragen waar het lastig is om op te antwoorden. Ook omdat de tijd veel van die antwoorden gaat geven…
lees meer

Update april 2016;
zeven maanden verder

Zeven maanden na de dag dat ons leven binnen enkele seconden rigoureus veranderen. Vanaf het ene op het andere ogenblik sloten we ons oude leven af en kregen we zomaar een nieuw leven cadeau. Vandaag gaat Romijn paardrijden. Iets wat hij voor het herseninfarct graag deed. Hij is gespannener dan hij wil laten merken. Maar ik ken hem als mijn broekzak en zie heus wel hoe zenuwachtig hij is. We hebben een manege om de hoek die gespecialiseerd is in aangepast paardrijden. Indien nodig wordt Romijn met een takel letterlijk weer in het zadel gehesen. lees meer

Doneer via: NL20INGB0007072221 tnv Stichting voor Romijn 
Communiceer via mail@romijnconen.nl